Sidebar

հեքիաթ

 

 

Մի հարուստ մարդու կին հիվանդանում է։ Տեսնում է մահը մոտենում է,  կանչում է իր մինուճար աղջկան, ասում է.

— Զավա՛կս, եղի՛ր լավն ու բարի, էն ժամանակ աստված միշտ քեզ կլսի, ես էլ երկնքից մտիկ կանեմ քեզ ու անբաժան քեզ հետ կլինեմ

Ասում է ու արևը ապրողներին բաշխում, մեռնում։ Աղջիկն ամեն օր գնում է մոր գերեզմանի վրա լաց լինում և մնում է միշտ լավն ու բարի։

Գլխարկը դրված էր զարդասեղանի վրա, իսկ կատու Վասկան հենց զարդասեղանի կողքին էր։ Վովկան և Վադիկը նստած էին սեղանի մոտ ու իրենց համար նկարում էին։ Հանկարծ ինչ-որ բան ընկավ նրանց հետևում։

Իմ ձեռքին մնացել էր կախարդական երեքնուկի  վերջին՝ երրորդ թերթիկը: Երկու ցանկություններն արդեն  կատարվել էին: Ո՞րն էր երրորդը: Այդպես մտածելով քայլում էի անտառում:  Բայց չգիտես ինչու, ծառերը գլխիկոր էին, ծաղիկները նույնպես:  Ի՞նչ էր տեղի ունեցել:

-Իմ գեղեցիկ անմոռուկ, հրաշք կակաչ ու նարգիզ: Ու՞ր են ձեր գույները, ինչո՞ւ  են խամրել:

 

Ես մեր ծերերիցն եմ լսել, մեր ծերերը՝ իրենց պապերից, նրանց պապերն էլ՝ իրենց մեծերից, թե մի ժամանակ մի աղքատ հողագործ է լինում, ունենում է մի օրավար հող ու մի լուծ եզ։

Պատահում է, շատ անգամ մարդիկ իրար հետ համաձայն չեն լինում, տարբեր կարծիքներ են լինում: Դրա համար էլ հաճախ դժվար է լինում կատարել նրանց բոլորի ցանկությունները:

Ժամանակով Ֆրանսիայի գյուղերից մեկում մի քահանա էր ապրում: Քահանան այնքան ճարպիկ ու խորամանկ էր, որ բոլորին խաբում էր, բայց այնպես էր խաբում, որ ոչ մեկը գլխի չէր ընկնում: Հա, հա, մի զարմացեք, այդպես էլ է պատահում:

Մի օր քահանայի մոտ են գալիս գյուղացիներն ու ասում են.

- Բարև, տեր հայր:

- Աստծու բարին, - պատասխանում է քահանան, - ասեք տեսնեմ, ի՞նչ եք ուզում:

- Տեր հայր, - ասում են գյուղացիները, - երաշտը ամբողջ բերքը փչացնում է: Խնդրում ենք մի ճար անես, մի քիչ անձրև գա, բերքն ափսոս է, կփչանա:

- Կանեմ, զավակներս, - պատասխանում է քահանան: - Ձեր ուզածը հասարակ բան է: Ես մի աղոթք գիտեմ, որ օրը

Մի շատ աղքատ մարդ ա լինում: Սրա ունեցած-չունեցածը մի կնիկ ու մի տուն էրեխեք են լինում: Ամեն օր գնում ա, ման գալի, որ մի աշխատանք գտնի: Մի օր մի մարդ ա պատահում, ասում ա.

— Էդ ո՞ւր ես գնում:

Ասում ա.

— Աղքատ մարդ եմ, գնում եմ մի գործ ճարեմ:

Ասում ա.

— Արի ինձ հետ գնանք ձուկ բռնենք:

Էս աղքատը դրա հետ գնում ա ձուկն են բռնում, էդ իրիկուն բոլ ձուկ ա բերում տուն, էրեխեքը լավ ուտում են:

Էգսի օրն էլ ետ իրար հետ գնում են ձուկ բռնելու:

 

Աքլորը ﬕ օր կտուրը բարձրացավ, որ աշխարհ տեսնի։ Վիզը ձգեց, երկարացրեց, բայց բան չտեսավ․ դիմացի սարը խանգարում էր։

― Քուչի՛ ախպեր, կարելի է դու գիտենաս, էն սարի ետևն ի՞նչ կա,― հարցրեց վերևից բակում պառկած շանը։

― Ես էլ չգիտեմ,― պատասխանեց Քուչին։

― Հապա ﬕնչև ե՞րբ պետք է այսպես մնանք․ արի՛ գնանք ﬕ տեսնենք՝ աշխարհումս ինչ կա, ինչ չկա։

Շունն էլ համաձայնեց։ Խոսքը ﬕն արին ու փախան։

Գնացին, գնացին, իրիկունը հասան ﬕ անտառ։ Գիշերը մնացին էնտեղ։ Շունը պառկեց ﬕ թփի տակ, իսկ աքլորը բարձրացավ մոտիկ ծառին, քնեցին։

Երկու մկնիկ են լինում, Գլորմլորն ու Շուռումուռը, և մի աքլոր` Ձայնեղ կոկորդը: Մկնիկները միայն մի բան գիտեն` երգել-պարել ու վազվզել, իսկ աքլորը ծեգը ծեգին վեր էր կենում, ամենքին արթնացնում և անմիջապես գործի կպչում:

Մի անգամ բակն ավլելիս Ձայնեղ կոկորդը ցորենի մի հատիկ է գտնում:

-Գլորմլո՜ր, Շուռումու՜ռ,- կանչում է աքլորը,- տեսեք ինչ եմ գտել:

Մկնիկները վազելով գալիս են.

-Երանի թե կալսած լիներ...

-Ուրեմն ո՞վ է կալսելու,- հարցնում է աքլորը:

-Ես` չէ,- հետ է քաշվում Գլորմլորը:

-Ես էլ չէ,- վրա է բերում Շուռումուռը:

-Ես կկալսեմ,- ասում է աքլորը և իսկույն գործի անցնում:

Իսկ մկնիկներն իրենց համար անհոգ խաղում են:

Աքլորը հասկը կալսում է և նորից մկնիկներին

Այլ հոդվածներ …