Sidebar

հեքիաթ

Գավառամասի մի ոստիկանի մոտ մի աղվես էր ծառայում: Նա իր ծառայությունը լավ էր կատարում. բոլոր հարևանների հավանոցները մաքուր մաքրում էր, հավերը ճաշին իր պետին էր տանում:

Ոստիկանը, ի՜նչ խոսք, շատ էր սիրում իր հավատարիմ ծառայողին:

Մի օր նա աղվեսին ասաց.

-Քո լավ ծառայության համար ինչ ուզես` կտամ:

Աղվեսը մտածեց, մտածեց` որոշեց ոստիկանի զանգը խնդրել: Այդ զանգից վախենում էին բոլորը` մեծ, թե փոքր:

Որոշեց` ասաց.

-Տե՛ր իմ, ի՛նձ տուր քո զանգը: Ուզում եմ, որ ինձանից էլ բոլորը վախենան, ինչպես քեզանից են վախենում:

-Լա՛վ,- ասաց ոստիկանը,- զանգը կտամ, միայն թե տե՛ս, հա՛, չկորցնես և ոչ մեկին չտաս, թե չէ կաշի՜դ կքերթեմ:

-Չե՛մ կորցնի,- ասաց աղվեսը:

Զանգն առավ` գնաց աշխարհ ման գալու:

Ի՜նչ հեշտ ու հանգիստ է զանգով  ապրելը. հենց զանգահարում ես` ամենքը փախչում են քեզանից. ինչքան

Լինում է, չի լինում՝ մի հարուստ վաճառական։ Ունենում է երեք աղջիկ, մինը մյուսից գեղեցիկ, բայց ամենից գեղեցիկը լինում է փոքրը։ Ինքն էլ ո՛չ կնիկ է ունենում, ո՛չ ուրիշ մոտիկ մարդ. ո՛չ կյանքն ու կայանքը, ո՛չ արծաթն ու ոսկին աչքին չեն գալիս, իր ամբողջ սերը տալիս է աղջիկներին։ Երեքին էլ սիրում է, բայց ամենից շատ սիրում է փոքրին։ Մի անգամ էս վաճառականը վեր է կենում՝ թե գնա հեռու աշխարհքներ առուտուրի։ Երեք աղջկանն էլ կանչում է, ասում է. «Ի՞նչ եք ուզում, որ ձեզ համար բերեմ»։ Մեծ աղջիկն ասում է. «Ես մի անգին քարերով զարդարած ոսկե ապարոշ եմ ուզում»։ Միջնեկն ասում է. «Ինձ համար մի մաքուր ու անբիծ բյուրեղից շինած հայելի բեր»։ Փոքրն էլ թե՝ «Ինձ համար էն Կարմիր ծաղիկը բեր, որից գեղեցիկը էլ աշխարհքումը ո՛չ կա, ո՛չ կճարվի»։ Փոքր աղջկա խոսքի վրա վաճառականը մտքի տունն է ընկնում, ասում է. «Դու քույրերիցդ ավելի դժար բան ուզեցիր, աղջի՛կ ջան։ Քո ուզած Կարմիր ծաղիկը գտնելը հեշտ բան չի, և ես ի՞նչ իմանամ՝ նրանից գեղեցիկը աշխարհքումը էլ կա՞, թե՞ չկա»։

Վեր է կենում, գնում աշխարհքից աշխարհք, երկրից երկիր անց է կենում, առուտուր է անում, շատ գանձ ու հարստություն է վաստակում, բեռներ կապում, ճամփու դնում դեպի տուն։ Մեծ աղջկա ուզած անգին քարերով զարդարած ապարոշն էլ է գտնում, որ գիշերը ցերեկի նման լուս էր տալիս, միջնեկ աղջկա ուզած բյուրեղյա հայելին էլ է գտնում, որի մեջ երևում էին աշխարհքի բոլոր գեղեցկությունները, մեջը նայողի գեղեցկությունը երբեք չէր թառամում ու օրեցօր ավելանում էր։

Կրիան,որ արդեն չգիտեր  իր տարիքը,բայց գիտեր ձու ածել`որոշել էր  ծովը հատելով ափ հասնել: Նա մինչև հիսունը հաշվել գիտեր և դրանից ավելին հարկ չէր ունեցել սովորել: Մեկ,երկու,շատ-շատ ձվեր էր դնում ծովափի ավազներում և խնամքով թաքցնում ավազների տակ:Հետո հանգիստ թողնում,հեռանում էր բաց ծով:Նրա ինչին էր պետք ճանաչել իր ձագերին:Կարևորը իր նմանները դեռ կան,եղել են միլիոնավոր տարիներ առաջ  ու դեռ կլինեն:

-Պիտի լինեն,պիտի շարունակվի իր սերունդը,-մտածելով` կրիան շտապում էր կտրել –անցնել ծովային  երկար ու  վտանգներով լի

Լինում է, չի լինում, մի ընտանիք է լինում, որը բախտի բերմամբ մի սագ է ունենում: Այդ սագը, պարզվում է, ոսկե ձվեր է ածում: Երեխաներն ամեն անգամ հրճվում են, երբ տեսնում են, որ ի տարբերություն մյուս թռչունների, իրենց սագն ամեն օր ոսկե հավկիթներ է նվիրում իրենց: Սակայն մի օր երեխաները գանգատվում են ծնողներին, թե օրական մեկ ոսկե ձուն շատ քիչ է, եւ պետք է մտածել ավելին ունենալու մասին:

Շատ-շատ տարի առաջ Ճապոնական ծովի ափին մի ջահել ձկնորս է լինում, անունը՝ Ուրաշիմա։ Մի լավ ու բարի տղա է լինում Ուրաշիման և հմուտ ուռկան ու կարթ գոող։

Մի անգամ գնում է ձուկը բռնելու։ Ձկան տեղ ջրից հանում է, ի՞նչ եք կարծում, ի՞նչ․․․ Մի մեծ, ահագին կրիա։ Բայց էստեղ ձեզ դեռ մի բան պիտի ասեմ, որ գուցե դուք չգիտեք․ էդ էն է, որ կրիաները ապրում են մինչև հազար տարի։

Ուրաշիման իրեն-իրեն միտք է անում, թե՝ ավելի լավ էր սրա տեղը մի ձուկը բռնեի, գոնե ճաշին կուտեի։ Իսկ սրան ի՞նչ անեմ, ինչո՞ւ սպանեմ էս խեղճ կենդանուն, ինչո՞ւ արգելեմ դեռ ինը հարյուր իննսունինը տարի էլ ապրելու։ Չէ, էդպես խստասիրտ չեմ լինիլ։ Ես գիտեմ, էդ իմ մորն էլ չի դյուր գալ։

Ու կրիան կրկին գցում է ծովը։

Մի ժամանակ մարդ է եղել Կապիկը,

Բայց կեղտոտ է միշտ էլ եղել շապիկը,

Որովհետև ներկարար է նա եղել:

Միշտ կանչել են մեր տուն-ձեր տուն՝ լավ տեղեր,

Ու շա՜տ լավ էլ վարձ է առել Կապիկը,

Որ պատ ներկի,

Որ ներկի դուռ,

Բայց ոչ անդուր,

Տարբեր բաներ՝ տարբեր գույնով,

Ոչ թե նույնը միշտ էլ նույնով:

Իսկ ներկարար մեր Կապիկը՝ անփույթը,

Ունեցել է միայն կարմիր-կապույտը,

Ու ներկել է ոչ այնքան մեր հատակը,

Որքան իր պոչի տակը,

Ոչ այնքան մեր պատերը,

Որքան հենց իր մատերը:

 

Եվ մի օր էլ, երբ մարդկանց

Հոգուն է նա հասցրել,

Բոլորը մեկ հավաքվել են ժողովի,

Էլ չեն թողել, որ ճղավի-բղավի,

Ոչ էլ ուզել կամ չուզել են հարցրել

Ու... կապիկ են դարձել:

 

Չե՞ք հավատում՝ գազանանոց գնացեք

Ու կտեսնեք, որ կապիկի պոչի տակ

Մինչև հիմա դեռ կարմիր է մնացել,

Իսկ մատների եղունգի տակ անփույթը

Մինչև հիմա չի լվացել կապույտը:

Պարույր Սևակ

Աստված բարի տա ձեզ էլ, երկու ախպորն էլ։ Լինում են, չեն լինում երկու աղքատ ախպեր են լինում։ Մտածում են ինչ անեն, ոնց անեն, որ իրենց տունը պահեն։ Վճռում են՝ փոքրը տանը մնա, մեծը գնա մի ունևորի ծաոա մտնի, ռոճիկ ստանա, ղրկի տուն։ 

Էսպես էլ մեծը վեր է կենում գնում մի հարուստի մոտ ծառա մտնում։ 

Ժամանակ նշանակում են մինչև մին էլ կկվի ձեն ածելը։ Էս ոարուստը մի չլսված պայման է դնում ծառային։ Ասում է՝ «մինչև էն ժամանակը թե դու բարկանաս, դու հազար մանեթի տուգանք տաս ինձ, թե ես բարկանամ՝ ես տամ»։ 

— Ես որ հազար մանեթ չունեմ ո՞րտեղից տամ,— ասում է ծառան։ 

— Բան չկա, փոխարենը ինձ տասը տարի ձրի կծառայես։ 

Տղեն մին վախենում է էս տարօրինակ պայմանից, մին էլ մտածում է, թե ինչ պետք է պատահի։ Ինչ ուզում են անեն, ես եմ ու չեմ բարկանալ, պրծանք գնաց։ Իսկ թե իրենք կբարկանան, թոդ իրենք էլ տուժեն իրենց դրած պայմանով։ 

Ժամանակով Մարկո անունով մի հարուստ վաճառական կար,սրանից ժլատ մարդ չկար:Ոնց է լինում,մի անգամ գնում է ման գալու,ճամփին մի ծեր մուրացկան է տեսնում. էս ծերուկը նստած ողորմություն էր խնդրում.

-Հանուն Քրիստոսի, ողորմած եղեք,Քրիստոնյաններ:

Հարուստ Մարկոն  բանի տեղ չդրեց,անց կացավ:Էդ ժամանակ էլ դրա ետևից մի աղքատ գյուղացի էր գալիս. մեղք եկավ մուրացկանին ու մի կոպեկ տվեց:

Հարուստն էս բանից ամոթ զգաց,կանգնեց,գյուղացուն ասավ.

Այլ հոդվածներ …