Եղեգնուտում բույն հյուսեց, 
Ձու ածեց խլահավը, 
Աչքը բնից երբ թարթեց, 
Չտեսավ կկվի գալը: 

Մենք տանն ունենք ծիծաղելի,

Տարօրինակ մի հայելի,

Կանգնում եմ ես նրա դիմաց,

Ժպտում է ինձ կամաց-կամաց:

Մեկ լեզու է վրաս հանում,

Մեկ էլ տեսար` աչքով անում,

Վեց տարեկան եմ,

Դպրոց եմ գնում,

Դասի ժամանակ

Խելոք եմ մնում:

Արան ունի մի շնիկ՝ 
Ինչպես բրդի չալ կծիկ, 
Ոտից գլուխ նու՜րբ, կլո՜ր, 
Աչքեր ունի - զույգ շլոր: 
Արան սիրում է նրան, 
Քաջ պահակն է իր դռան: 
Մոտ է վազում հարային, 

Նոր, Նոր,

Նոր տարի,

Արի,

Քո գալը բարի:

Իր խոր հայացքով երկինքը մի օր
Ներքև՝ մայր երկրի երեսին նայեց,
Տեսավ գեղեցիկ դաշտեր, սար ու ձոր,
Անտառներ, ծովեր... և սիրահարվեց։

ԱՄՊՆ ՈՒ ՍԱՐԸ

Ամպը եկավ, նստեց սարին,

Նստեց սարի սուր կատարին։

-Լսի՛, պապի՛, ասաց նրան,

Լավ օրերդ անցան, կորան:

Մեր լավաշ հացը մեր պարզությունն է,
Որ բաց ենք անում ամենքի առաջ,
Մեր լավաշ հացը մեր պատմությունն է,
Կրակի բոցում թրծված ու հառնած: