Մի ամլիկ գառ 
Իրեն համար 
Ջուր էր խմում առվակից. 
Մեկ էլ դեմի ձորակից 
Գայլն է կտրում վեըեւը, 
Խոսքին տալով էս ձեւը. 
- Էս ի՞նչ լրբություն, 
Ի՞նչ հանդգնություն. 
Ա՜յ, դու փսլնքոտ, 
Ոչխարի լակոտ, 

Բախտի բերմամբ, 
Թե պատահմամբ, 
Մի մեծ ագռավ 
Մի գունդ պանիր 
Դաշտում գտավ, 
Կտուցն առավ, 
Ծառին թռավ։ 
Օ՜, ի՜նչ պանիր, դեղին ոսկի... 
Բայց դեռ չառած համը իսկի, 
Աղվեսն անցավ ծառի մոտով, 
Գերվեց, էրվեց պանրի հոտով։ 
Վազեց գնաց բերնի ջուրը, 
Եվ թուլացան կուռն ու ճուռը, 
Էն ժամանակ իրա ձևին, 
Ծառի տակից, աչքն ագռավին, 
Հեզիկ, նազիկ, Փափկամազիկ, 
Բացեց լեզուն անո՜ւշ, մեղո՜ւշ։ 

Ձկնիկ, լո՜ղ տուր, լո՛ղ արա, 
Դրսի որսը թող արա. 
Իջի՛ր ջրի հատակը, 
Մինչեւ անցնի վտանգը: 
Տե՜ս, փորձանք կա քո գլխին, 
Մի լավ մտիկ երեխին. 
Որդ է խփել իր կարթին 
Չմոտենաս էդ որդին: 
Ինձ չլսեց շեկլիկը, 
Ինձ չլսեց բկլիկը, 
Հո՛պ, կուլ տվեց նա որդը, 
Կարթը մնաց կոկորդը:

Ժամանակով Կատուն ճոն էր,
Շունն էլ գըլխին գըդակ չուներ,
Միայն, գիտեմ ոչ՝ որդիանց որդի
Ճանկել էր մի գառան մորթի:
Եկավ մի օր, ձմեռվան մըտին,
Կատվի կուշտը տարավ մորթին:
— Բարի աջողում, ուստա Փիսո,
Գլուխըս մըրսեց, ի սեր աստծո,