Հավատք

Շատ հարյուրամյակներ անցան ու երկրի վրա շատ մարդիկ ծնվեցին Ադամից ու Եվայից: Սկզբում նրանցից շատերը վախենում էին Աստծուց և ծառայում նրան: Բայց աստիճանաբար բոլորն սկսեցին գործել Աստծո կամքի դեմ: Միայն Նոյ անունով մի մարդ հավատարիմ մնաց իր Արարչին ու ցանկացավ կատարել նրա կամքը: Պետրոս առաքյալը «ճշմարտության ջատագով» անվանեց նրան: Աստծո հոգին նրա սրտում էր ու նա շատ էր սիրում Արարչին:

Նոյի որդիները շատ զավակներ ունեին, ու նրանցից շատ մարդիկ ծնվեցին: Սակայն շուտով պարզվեց, որ ջրհեղեղից հետո եկած մարդիկ ավելի լավը չէին, քան նրանք, ովքեր ջրհեղեղից առաջ էին ապրում: Այն ժամանակ աշխարհում մի լեզու կար, մեկ բարբառ:

Մի օր Աբրահամը ցերեկվա տապին նստած էր իր վրանի մուտքի առաջ, երբ հանկարծ իր դիմաց կանգնած երեք մարդ տեսավ: Աբրահամը իսկույն հասկացավ, որ նրանք Տիրոջ կողմից ուղարկված մարդիկ են: Ընդունեց նրանց և հյուրասիրեց: Երբ ճաշն ավարտվեց նրանցից մեկը Աբրահամին ասաց. (ԾՆՆԴՈՑ 18:10) «Եկող տարի այս ժամանակ նորից քեզ կայցելեմ ու քո կինը` Սառան որդի կունենա»: Լսելով այդ խոսքերը Սառան ներքուստ ծիծաղեց ասելով. «պառավելուց հետո՞ պիտի զվարճանամ» (Ծննդոց 18:12):

Հոգևոր դաստիարակությունը մանկական տարիքում շատ կարևոր է արժեքային համակարգի ձևավորման, ինչպես նաև մշակութային ժառանգությունը փոխանցելու համար: Այս կարևորությունը գիտակցելով` երեխային քրիստոնյա մեծացնելու, նաեւ  հոգևոր

Չորս քաղաքներ` Սոդոմ, Գոմոր, Ադմա և Սեբոյիմ, երկնային կրակով բնաջնջվեցին երկրի երեսից: Այս քաղաքների սրբապիղծ ու գարշելի մեղքերը իրենց վրա հրավիրեցին Տիրոջ բարկությունը: Տերը Աբրահամին հայտնեց, որ Սոդոմը պետք է կործանվի: Աբրահամը այս մեղավոր քաղաքի համար խնդրեց և Տերը նրան խոստացավ քաղաքը չկործանել, եթե այնտեղ գտնվեն թեկուզ 10 արդարներ: Սակայն այդպիսիք չգտնվեցին:

Սա շարժական տոն է և նշվում է հունվարի 18-ից փետրվարի 23-ը, Զատիկից 63 օր առաջ: Տոնի ակունքները հեթանոսական են: Այն կապվում է գիտության հովանավոր Տիր աստծո անվան հետ: Տիրը միաժամանակ ցորենի, հացազգիների պահապան և հովանավոր աստվածությունն է եղել,  ուստի այս տոնի կերակրատեսակները հիմնականում հացազգիներից են:

Հեթանոսական ժամանակներից է գալիս նաև գուշակություն անելը: Աղի բլիթ ուտելով` աղջիկները երազում տեսնում են իրենց ապագա ամուսիններին:

Բայց Ադամն ու Եվան Աստծուն չլսեցին ու Աստված դրախտից վտարեց նրանց: Ահա, թե ինչ տեղի ունեցավ:

Տերը թույլ տվեց նրանց ուտել այգում եղած բոլոր ծառերի մրգերից, բացի այն ծառից, որը բարու և չարի իմացության ծառ էր կոչվում: Աստված նրանց ասաց. «Եթե այս պատվիրանը խախտեք` կմեռնեք»:

Սակայն սատանան` Աստծո և մարդկանց թշնամին, ուզեց կործանել Ադամին ու Եվային: Մի օր նա օձի կերպարանքով մոտեցավ Եվային և ասաց: «Աստված իրո՞ք ասաց, որ դրախտի ոչ մի ծառի միրգ չուտեք»: Եվան պատասխանեց. «Մենք կարող ենք ուտել բոլոր ծառերի մրգերը, բացի այն ծառից, որը դրախտի կենտրոնում է գտնվում. Աստված մեզ արգելեց ուտել դրա միրգը, որպեսզի չմեռնենք»: Այն ժամանակ ցանկանալով Եվայի սրտում կասկած հարուցել Աստծո սիրո անկեղծության նկատմամբ, սատանան խաբել սկսեց` ասելով. «Ոչ չեք մեռնի: Բայց Աստված գիտե, որ այն օրը, երբ դուք ուտեք այդ ծառի միրգը, ձեր աչքերը կբացվեն ու դուք Աստծո նման կդառնաք. Կճանաչեք լավն ու վատը»:

Այլ հոդվածներ …