Sidebar

բանաստեղծություններ

Սով էր, սով էր մկստան, 
Կատվի ձեռքից լկստան
Գզիրն ընկավ դռնեդո´ւռ 
Էլ չթողեց տուն-կտուր 
Ջահել ահել գեղովի, 
Կանչեց , բերեց ժողովի՝
Թէ ինչ անեն, որ կատվեն 
Մի հնարքով ազատվեն :
Եկան գյուղի ջոջերը
Երկար բարակ պոչերը, 
Մասնակցեցին խորհրդին, 
Մի մուկ խոսեց իր հերթին, 
-Լսե´ ք, մկներ, ցեղակից ,

Ես զատիկն եմ, ես զատիկն եմ,
Մեր պարտեզի մի հատիկն եմ:
Մեջքիս ունեմ սև-սև պուտեր,
Ունեմ մանրիկ, սիրուն տոտեր:

Հայաստան ասելիս այտերս այրվում են

Հայաստան ասելիս ծնկներս ծալվում են

Չգիտեմ ինչու է այսպես:

Հայաստան ասելիս շրթունքս ճագում է

Հայաստան ասելիս հասակս ծաղկում է

Չգիտեմ ինչու է այսպես:

Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են

Արի´, եղբա´յր, փառաբանե´նք մեր քաղցրաբառ հայոց լեզուն,
Մեր արտի ջուր, մեր ձեռքի թուր, մեր հոգու լար հայոց լեզուն:

Հոսել է նա մեր դարերից, մեր սարերից ու մեր սրտից,
Արաքսի պես միշտ կենդանի, միշտ անսպառ՝ հայոց լեզուն:

Նա առաջին կանչն է եղել դյուցազնական մեր նախահոր,
Օրորոցից մեզ փայփայել է մայրաբար հայոց լեզուն:

Քերթողահայր Նարեկացուց մինչև Քուչակն ու ձեր ծառան,
Տվել է մեզ երազ ու երգ և ճանապարհ՝ հայոց լեզուն:

Կը մոլորվեր մեր քարավանն ամպրոպաշունչ գիշերներին,

Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում։ 
Մենք մեզ ո՛չ ոքից չենք գերադասում։ 
Պարզապես մենք էլ պի՛տի ընդունենք‚ 
Որ մե՛նք‚ միայն մե˜նք Արարատ ունենք‚ 
Եվ որ այստեղ է՝ բարձրիկ Սևանում‚ 
Երկինքը իր ճիշտ պատճենը հանում։ 
Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել։ 
Պարզապես Նարեկն այստեղ է գրվել։ 
Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել‚ 
Քարից շինել ձուկ‚ և թռչուն՝ կավից‚ 
Ուսուցմա՛ն համար և աշակերտե˜լ 
Գեղեցկի՛ն‚ 
Բարու՛ն‚ 
Վսեմի՛ն‚ 
Լավի˜ն… 
Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում։ 
Մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում 

Մի գյուղացի իրենց գյուղում
Խանութ սարքել, բան էր ծախում։
Օրվան մի օր մոտիկ գյուղից,
Մահակն ուսին, շունն ետևից

Ներս է մտնում մի զըռ չոբան.
— Բարի օր քեզ, ա՛յ խանութպան,
Մեղրը չունե՞ս,
Մի քիչ տաս մեզ։
— Ունեմ, ունեմ, չոբան ախպեր.

Ամանդ ո՞ւր է, ամանըդ բեր,
Ինչ տեղից որ ինքդ կուզես,
Էս սըհաթին քաշեմ տամ քեզ։

Այլ հոդվածներ …