Կաթ-կաթում է, տես, անձրևը,
Լվանում է փողոցները,
Դանդաղ հոսում,կուտակվում է
Ու իմ խաղը փչացնում է:

Կավճով գծած մեր թվերը,
Նաև կլոր շրջանները
Ջուրը ջնջել ու մաքրել է,
Ընկերներիս տխրեցրել է:

Որդիս, քեզ ի՞նչ կտակեմ, ի՞նչ կտակեմ, իմ բալիկ,
Որ ինձ հիշես վշտի մեջ, թե խինդի մեջ քո գալիք.
Գանձեր չունեմ, բայց գանձն ի՞նչ, գանձը լույսն էր աչքերիս,
Դու ես միակ իմ գանձը, դու ես գանձը գանձերիս:

Ես ապրում էի մի փոքրիկ տան մեջ
Առատ ու անփույթ,
Աշխարհքն ինձ համար կըլոր էր անվերջ,
Կեղևը կապույտ։

Նըրանից հետո աչքըս բաց արի
Մի փոքրիկ բընում,
Տեսա՝ աշխարհքը հարդից է շինած,

Այլ հոդվածներ …